انتهای شب

انتهای شب
در استعاره ای از جنس تو
سرم را به پیشانی خدایی تکیه داده ام
که برایم غزل می خواند
و من ، نمازش را ، گریه می کنم
بگذار خودمان باشیم!
من که دیگر کافر شده ام
و تویی که هنوز مسلمانی ات را دو دستی چسبیده ای
هنوز می توانیم 
از طعم قهوه مشترک
سیگار یواشکی 
و بوسه ای در پستو لذت ببریم
بگذار هنوز لبخند, لپهایمان را چال بیاندازد