دنیا به قدرِ کافی بزرگ هست که بتوانی در آن گم شوی، اما به

دنیا به قدرِ کافی بزرگ هست که بتوانی در آن گم شوی، اما به قدرِ کافی کوچک نیست که بتوانی از “خودت” پنهان بمانی. تمامِ جاده‌هایِ گریز، در نهایت به بن‌بستِ آینه ختم می‌شوند. ما برایِ فرار از دردهایمان، جهان را دور می‌زنیم، غافل از اینکه مرکزِ درد، دقیقاً زیرِ پایِ خودمان است. کسی که از همه چیز می‌بُرد، در واقع دارد تمامِ حواس‌پرتی‌هایش را حذف می‌کند تا بالاخره جرات کند و در چشم‌هایِ آن “غریبه‌یِ درونش” نگاه کند. این رویارویی، یا نقطه‌یِ فروپاشی است و یا آغازِ صلح؛ صلحی ابدی با تنها کسی که تا انتهایِ مسیر، با ما می‌ماند.