بسیاری از آدم‌ها، پادشاهِ قلمرویی هستند که تو با دستانِ خ

بسیاری از آدم‌ها، پادشاهِ قلمرویی هستند که تو با دستانِ خودت برایشان ساخته‌ای. تاجی که بر سر دارند، نه از طلاست و نه نشانِ لیاقت؛ بلکه از جنسِ “بها دادن‌هایِ بی‌جایِ” توست. چقدر مضحک است تماشایِ کسی که به خاطرِ پیگیری‌هایِ نجیبانه و مداومِ تو، خودش را گم کرده است. او فکر می‌کند تو در صفِ تماشایِ شکوهِ او ایستاده‌ای، اما نمی‌داند که تو فقط داشتی “انسان بودن” را تمرین می‌کردی. آدمِ بی‌جنبه، مثلِ گلدانی است که وقتی بیش از حد به آن آب بدهی، ریشه‌اش می‌پوسد و به جایِ گل دادن، لجن‌زار می‌شود. گاهی باید نور را از آن‌ها گرفت تا دوباره در تاریکیِ واقعیِ خودشان فرو بروند و به یاد بیاورند که چقدر معمولی بودند.