گفت من تو زندگی از چیزای زیادی ترسیدم از تاریکی از تنهایی

گفت من تو زندگی از چیزای زیادی ترسیدم از تاریکی از تنهایی از گربه ی سیاه از اخم خانممون وقتی مشقامو نمی نوشتم.
من تو زندگی با ترسای زیادی دست و پنجه نرم کردم و هرچه قدر بزرگ تر شدم اونا هم باهام بزرگ و بزرگتر شدن تا جایی که کل وجودم شد ترس..
ترس از اتفاقات بدی که میفتن و تو نمی تونی در برابرشون از خودت دفاع کنی،
اتفاقاتی که هیچ شانسی بهت نمیدن تا بتونی تغییرشون بدی.
درواقع قسمت عمده ی حرص و ناراحتیت برمیگرده به همین نتونستت،همین ناچار بودنت،عاجز شدنت...
همین که مجبور باشی دستتو بزنی زیر چونه ت و فقط نگاه کنی زندگی چه نقشه ای برات کشیده و هیچ کاری ازدستت برنیاد..
این هیچ کاری از دست برنیومدنه خیلی میره رو اعصاب آدم..
گفتم پس تو تمام اون لحظات ما چی؟؟
گفت ما هیچی،ما اشک،ما نگاه...