سیـــــگار

سیـــــگار
یار تنهایے مـــــن
یہ نیمہ شَبــــــــ دیگـه
یہ شبــ کہ طولانے ترین شبــ سالہ
منم و هُجوم افکــارم
سیگار روشن
اُتاق تاریکـــ
این بهترین تَضاد زندگیمہ
یہ پکـــ مَشتے میزنَم بہ سیگـــارم
بازهَم مَنم و دُنــیـــاے مَجازیـم
بہ این فکر میکنم کہ دُنیاے مَجازیمَم غَمگینہ
اما نہ اینجا مجازے نیست کہ حاجّے
اینجا پُره از آدمایےکہ هرکدومشون یہ دُنیان
خیره بہ سیگارم میشَم
یاد تَـــــک تَـــــک مَتن هایے
کہ درموردِش مینویسَم میوفتـــم
یاد آدمایے کہ
چِقدر اَفکارم ناخواستہ بهشون شبیِ
ســـــیگارم نَکشیده خاکستَر شــــُد
امّا هَنوز بوش تو فَضا موُنده
چَند نَفس عَمیـق خیــلے عَمیــــق
مَن هَستم و شَبــ و سُکوتــ و تــنـهایے
مَن هَستم و شَبــ و سُکوتــــ و سیگـــار