.

.
زنبورها را مجبور کرده‌ایم
از گل‌های سمی عسل بیاورند
و گنجشکی که سال‌ها
بر سیم برق نشسته
از شاخه‌ی درخت می‌ترسد

با من بگو
چگونه بخندم
وقتی که دور لب‌هایم را
مین‌گذاری کرده‌اند

ما
کاشفان کوچه‌های بن‌بستیم
حرف‌های خسته‌ای داریم

این‌بار
پیامبری بفرست
که تنها گوش کند

«برشی از شعر»
#گروس_عبدالملکیان
از کتاب: سطرها در تاریکی ‌جا عوض می‌کنند