پسر آدمیزاد

پسرِ آدمیزاد
پارت. ۴۴
ویو جونگی

با خشم و عصبانیت گفتم.
جونگهی: کای سوووو به مرگ همین برادرم..قسم میخورم بلایی سرت بیارم که مرغای آسمون به حالت گریه کنن(عربده)

دستی به سرو صورتش کشیدم.(تهیونگ)
یخ بود..
چه زود..سرد شد.
داشت کم کم کمرنگ میشد.
بغلش کردم.
محکم..
همه ما بغلش کردیم.

بعد چند دقیقه.
انگار تهیونگی نیست.
ازش جدا شدیم..
درواقع..محو شده بود.
ا.ت که کلا گریه..

جیمین از رو زمین بلند شد و آروم از اتاق خارج شد.
ا.ت: جونگهی..تو خون‌آشام بدی نبودی(گریه)
و رفت.

نمیدونم چیکار کنم..
گیر کردم.
تهیونگم رفت..
نیست..
جیمین هم حالش خوب نیس..
آههه...

دیگه خسته شدم..
باید برم به..
اتاق اصلی..
که توش از زمرد نگهداری میکنم..
.

.

.

ویو ا.ت

جونگ کوک هنوز بیهوش بود..
کای سوٕ‌ عوضی..
اون از تهیونگ..اینم از جونگ کوک..
کلی دستگاه از شهر انسان ها آوردیم.
همشون هم بهش وصله..

داشتم تو بوخور آب میریختم.
که دیدم صدا میاد.
جونگ کوک بود.
داشت اکسیژن رو از دهنش برمیداشت..

سریع رفتم سمتش..
ا.ت: هعییی..کوک چیکار میکنی؟
نگاهم کرد.
بعد آروم سرش رو ازم برگردوند.

ا.ت: قهری؟
ا.ت: پسرِ‌ لوس..
کنارش نشستم..
وضعیتش وحشتناک بود.
کلی دستگاه بهش وصل بود.

دوتا لوله رو وارد بدنش کردن..
یدونه از گردن..
یدونه از شکم وصل کردن.
معلوم بود درد داره..
سرش رو نوازش کردم.

ا.ت: کوک؟..ناراحتی(بیحال)
ا.ت: خب مجبور بودم.(اشک)
اکسیژن رو از رو دهنش برداشتم.

ا.ت: جونگ کوک؟
کوک: هوم؟
ا.ت: قهری؟
کوک: ا.ت...ح..حال..ن..ندارم.
ا.ت: میدونم..میدونم..

کوک: ق..قول..دا..داده..بودی.
ا.ت: میدونم..ولی تو کلا سه روز اونجا بودی.
کوک: ولی..برای..من سه..سال..بود.

ا.ت: ای خدا...قربونت برم مننن..
کوک: ا...ا.ت..چرا..بیحالی؟
ا.ت: هیچی..چیزی نشده..
کوک: ا.ت
ا.ت: هیچی فقط...فقط.
کوک: خب..

ا.ت: دیگه تهیونگی نیست.
کوک: چی... تقصیر منه.
ا.ت: نه اینطور نیست..

دیدم حالش داره بد میشه..
یه آرام بخش بهش زدم.
و اکسیژن رو گذاشتم رو دهنش..
ادامه دارد..