مـــــــن زنـــــــــم...

مـــــــن زنـــــــــم...
شـبیه همان زنی که فروغ می گفت!
زنــی تـــــــــــــــنــها در
آســـتانه فصـلی سـرد...
لــبـــــخندهایم تلــــــخند!
بــــــغـض هایــم سـنگین انـد!
سـکـوت هایــم پُراز مــعنایند!
افــکارم شــــکســـــــــته اند!
دســــــــتانم همیشه سردند!
اشــــــــک هایم داغِ داغــــند!
دردهایــم مـــهلـــکند!
مــــرا لـمـس کـــــن...!
اما نـــه تنم را!!
تـــــــــــــــنــهایی ام را لمس کن
کــــمــــی...فــــــــقـــــط کـمی
بـــــــــــــــاورم کـن...
وقــــتــــــــــی ضـجه می زنم
گـوش هایت را نگـــیر!
وقــــتــــــــــی گریه می کــنــــم
چـــشــــمهایت را نـبند!
مــــرا
با تــمـام وجــــودت بـــــفـهم...
بـــــــودن من حادثه کوچکی نیست!
اتـــفاقی ست که هیـچکس آن را
درک نـــکرد!!
اما تــــــــو بـــــه این حادثــه
سـاده نــــــگاه نــــکن....!
آری...
مـــــــن زنــــم...
زنــــــی با دردهای درک نـشـده!!