وقتی از قتل قناری گفتی

وقتی از قتل قناری گفتی
دل پر ریخته ام وحشت کرد
وقتی آواز درختان تبر خورده ی باغ
در فضا می پیچید
از تو می پرسیدم :
به کجا باید رفت؟

غمم از وحشت پوسیدن نیست
غمم از غربت تنهایی هاست
برگ بید است که با زمزمه ی جاری باد
تن به وارستن از ورطه هستی می داد.

یک نفر فریاد زنان می گوید:
در قفس طوطی مرد
و زبان سرخش
سر سبزش را بر باد سپرد

من که روزی فریادم بی تشویش
می توانست جهانی را آتش بزند
در شب گیسوی تو
گم شد از وحشت خویش.