اجازه هست روی ماه ِ شما را ببوسم؟

اجازه هست روی ماه ِ شما را ببوسم؟
در زندگی روزهایی می شود


که دوست داری بزنی به بیابان


بیابان پیدا نمیکنی میزنی به خیابان


با دنیا که هیچ


با خودت هم قهر می کنی

منتظری...


منتظرِ "اویِ" زندگیت


منتظری ببینی حواسش


اصلا به قهر کردنت هست!؟


روز هایی می شود در زندگیت


دوست داری بهانه گیـر شوی


تو لوس شوی و "اوی ِ" زندگیت بگوید:


اجازه هست؟


اجازه هست روی ماه ِ شما را ببوسم؟


اجازه هست من به دورِ شما بگردم؟


اجازه هست دردهایت را مرهمی باشم؟


روزی هم می شود


طرز نگاهت،لحنِ حرفهایت


نوع رفتارت


سرد می شود


نه اینکه واقعا اینطور باشد ... نه!


همه ی همه اش بهانه ست


می خواهی چیز هایی بفهمی ...


بفهمی


اوی ِ زندگی ات حواسش به این همه سردی هست!؟


و امان از آن زمانی که


نفهمند... نفهمند!


به یک‌باره


به هم می ریزی،از هم می پاشی


سرد می شوی ...


بیا جانـم


بیا ...


حواسمان؛ چشمانمان؛ دلمان


اصلا خودِ خودِ خودمان


به "گُل" زندگی‌مان باشد...!!!