دلتنگی از حد که بگذرد میشود درد مزمنی که با ادم پیوند میخ

دلتنگی از حد که بگذرد میشود درد مزمنی که با ادم پیوند میخورد.. به خودش به زندگی اش.. راه میرود، میخوابد،میخورد،میخندد،......در همه حال تصویر چهره ی محوی در برابر چشمانش خودنمایی میکند....از حد که بگذرد گاهی دیگران را شبیه او میبینی ...گاه حتی لباس های شسته شده اش بوی اورا میدهد...گاهی صدایش در گوشت میپیچد که با صدای مهربانش میگوید دوستت دارم دوستت دارم........... دلتنگی از حد که بگذرد عکس هایش بوسیدن دارد و بغل کردن لباس هایش کار خنده داری نیست... دیگر اشک مهمان چشمانت نمیشود.. فقط در گلوگاهت بعض جای خوش میکند.... و گاهی خسته میشوی...دلتنگی از حد که بگذرد در مکان های خوابتان خوابت نمیبرد... همه اش میشود مرور خاطرات و...صبح....
دلتنگی چیز عجیبیست ادم اگر نقاشیش خوب نباشد بازهم چشمی که میکشد شبیه چشمان او درمی اید...و تمام صفحات کتابش پر میشود از دوبیتی های عاشقانه... ولی اما......
..مرا همین بس که سقفمان همان اسمان هرروز است... و روز های تقویممان شبیه هم میگذرد هردو در یک فصلیم و خورشید و ماهمان یکیست....مرا همین تپش ارام ارام قلبت ، همین نفس کشیدن هایت و همین بودنت کافیست..همین صدایت که گاهی از میان سیم های تلفن میشنوم ...من همین هارا میخواهم... چقدر بدم می اید از ادم هایی که گلمندند از تمام اتفاقات دنیا...چقدر ساده لوحند..نمیدانند این زمین اگر خوب بود خدا خودش در اسمانها نمی ماند...من اما... دل خوشم به همین بودنت... تو فقط باش هرچند دور.......

##دختر افتاب##..