بعد از صبحانه و تموم شدن کارهای اولیه، همه‌ی پسرها از قصر

بعد از صبحانه و تموم شدن کارهای اولیه، همه‌ی پسرها از قصر بیرون رفته بودن؛ بعضی برای تمرین، بعضی برای مأموریت‌های روزانه.

فضای قصر خلوت‌تر شده بود و حالا نوبت خدمتکارها بود که همه‌جا رو مرتب کنن.

گروهی از خدمتکارها مخصوص تمیز کردن سالن‌ها، اتاق‌های اصلی، راهروها و آشپزخانه بودن.

گروه دیگه، خدمتکارهای شخصی شاهزادگان بودن؛ مسئول رسیدگی به لباس‌ها، اتاق خواب، وسایل و نظم روزمره‌ی اون‌ها.

آسا و سوزی جزو گروه عمومی بودن، ولی به خاطر نزدیکی اخیرشون به بعضی از شاهزاده‌ها، گاهی به اتاق‌های خاص هم سر می‌زدن.

سر و صدای جاروشیدن، جابه‌جایی وسایل و پچ‌پچ‌های آروم توی فضای قصر پخش بود.

هوای ملایم صبح، از پنجره‌های باز وارد می‌شد و قصر رو پر از حس آرامش موقتی کرده بود.

صدای پای سنگین و قدم‌های منظم در راهروی ورودی قصر پیچید.

خدمتکارها به محض شنیدن آن، دست از کار کشیدن و با عجله کنار رفتن.

شاه، پدر هفت شاهزاده، وارد قصر شد. ابهتش به‌قدری بود که همه ناخودآگاه سرشون رو پایین انداختن.

پشت سرش، چند مشاور و خدمتکار مخصوصش حرکت می‌کردن.

نگاه جدی و سنگینش روی فضای قصر چرخید، سپس به یکی از مشاورانش گفت:
«لیست دخترانی که برای انتخاب آماده‌ شدن، همراهته؟»

مشاور سری تکون داد: «بله قربان. هم از خاندان‌های بزرگ و هم از خانواده‌های اصیل منطقه.»

شاه به آرامی قدم برداشت و گفت:
«زمانش رسیده که هر یک از پسرانم، دختری شایسته در کنار خودش داشته باشه. نه صرفاً برای ازدواج، بلکه برای همراهی در قدرت و مسئولیت.»

زمزمه‌هایی بین خدمتکارها پیچید. بعضی‌ها با تعجب به هم نگاه می‌کردن، بعضی‌ها نگران، بعضی‌ها کنجکاو.

سوزی زیر لب گفت: «فکر نمی‌کردم انقدر زود بخواد براشون تصمیم بگیره...»

آسا که در سکوت ایستاده بود، فقط نگاهش به زمین بود. دلش بی‌دلیل سنگین شده بود، هرچند خودش هم نمی‌دونست چرا.