𝑭𝒂𝒌𝒆: #مستر_جئون

𝑭𝒂𝒌𝒆: #مستر_جئون
𝑷𝒂𝒓𝒕: 21


از زبان جونگکوک؛

ا.ت با صورت سرخ و خجالت‌زده گفت؛
ا.ت: باشه باشه فهمیدم، ادامه نده!

بعد لباسا رو پرت کرد رو تخت و تقریباً فرار کرد سمت اتاقش..

تق!

در اتاق بسته شد...

چند ثانیه به در خیره موندم، بعد یه ضربه به پیشونیم زدم،،
جونگکوک: د آخه اسکللللللل!

واقعاً چرا هرچی می‌اومد تو دهنم می‌گفتم؟! یه لباس از بین لباسایی که داده بود برداشتم و پوشیدم.. بعد رفتم سمت در خروجی..

جونگکوک: ا.ت، من دارم میرم...

از پشت در صدای آرومش اومد،،
ا.ت: خدافظ

حتی بیرونم نیومد.. خب حق داشت!
با اون همه چرت و پرت که تحویلش داده بودم، باید خدا رو شکر می‌کردم همونم جوابمو داد!

از خونه زدم بیرون و سوار ماشین شدم..
هنوز چند دقیقه نگذشته بود که گوشیم زنگ خورد.. تهیونگ بود؛

جونگکوک: ها؟

تهیونگ: ا.ت پیشته؟

جونگکوک: نه

چند ثانیه سکوت کرد،، بعد یهو گفت؛
تهیونگ: پس کدوم درکیه؟

جونگکوک: درست حرف بزن!

تهیونگ: ببین حوصله ندارم، کجاست؟

جونگکوک: رفته خونه..

صدای کلافه‌ای کشید اما من دیگه حوصله بحث نداشتم.. قطع کردم و گوشیو پرت کردم رو صندلی شاگرد..

خسته بودم... هم ذهنم خسته بود هم بدنم..
چشمام رو هم می‌افتاد!

بالاخره رسیدم خونه.. یه دوش سریع گرفتم و همون لحظه که سرمو گذاشتم رو بالش...

خاموش شدم.. انگار چند شب نخوابیده بودم!

از زبان ا.ت؛

دیشب تقریباً تا صبح بیدار بودم، هرچی سعی می‌کردم بخوابم نمی‌شد ، فقط گریه می‌کردم!

انقدر گریه کرده بودم که وقتی صبح رفتم جلوی آینه، خودمم از دیدن صورتم شوکه شدم..

چشمام پف کرده بودن و صورتم بی‌حال‌تر از همیشه بود.. یه نفس عمیق کشیدم...

دوش گرفتم ، آرایش ملایمی کردم تا شاید پف چشمام کمتر معلوم بشه!

بعد لباس پوشیدم و راه افتادم سمت شرکت...

[چند ساعت بعد]

جلسه بالاخره تموم شده بود.. از صبح حتی یه لحظه هم استراحت نکرده بودم!

سرم سنگین شده بود.. آروم سرمو گذاشتم روی میز..

دفتر تقریباً ساکت بود، صدای کولر و تایپ کردن چند نفر از دور می‌اومد...

پلکام هی سنگین‌تر می‌شدن، فقط می‌خواستم پنج دقیقه چشمامو ببندم!

که یهو صدای باز شدن در اتاق باعث شد سرمو بلند کنم...