وقتی نیستی

وقتی نیستی
کلمات،
خسته و بی حوصله اند
واژه واژه ، جدا جدا
؛اسیر... عشق... با وفا...؛
؛امید... فاصله... تنها...؛
نه ترانه می خوانند و نه شعر!
دور از هم
میان سبد خاطرات نشسته اند
؛دلتنگ... پاییز... بارانی؛
؛حسرت... مهتاب... جدایی؛

کنارشان می نشینم!
از فراقت می گویم
گریه نمی کنند
از عشق می گویم
گریه نمی کنند
خاطرات را مرور می کنم
گریه نمی کنند
حالا که نیستی
کلمات، شعر نمی شوند!
نه با خیال و نه با خاطره
بغض کرده اند ولی نمی بارند

حالا که نیستی
برای کوچه فرقی نمی کند،
باران ببارد یا نبارد!