عزیزان : برای سرودن این شعر خودم را در عالم خیال درگور بی

عزیزان : برای سرودن این شعر خودم را در عالم خیال درگور بی نام و نشانی حس نمودم تابهتر بتوانم شِکوه های یک فرد رحلت نموده رابر دفتر اشعارم به تصویر بکشم .
👆 👆 👆 اسیر 👆 👆 👆

اسیرم من به دامِ حفره یِ گور .
بدون از روزنیّ و پرتوِ نور .

به دنیا آمدن بوده گناهم .
به یوغِ زندگی , محکوم و مجبور .

نبوده اختیاری بهرِ زادن .
گریز از مرگ هم کِی بوده مقدور .

وجودِ من , از آن بَدوِ تولّد .
به مُهرِ بی وفائی , گشته ممهور .

ز یاران و عزیزان , دل بریدم .
انیس و مونسم , شد لشکری مور .

به جرمِ آن سپنجِ زندگانی .
توان و قدرت ازمن گشته معذور .

زبانم لال و از گفتار خاموش .
دو چشمانم , بسانِ دیده ای کور .

دلا بنگر که آن درزیِِّ ایّام .
قبائی دوخت بر جسمم چه ناجور .

که تا آن روزِ محشر , من بمانم .
درونِ محبسش با پیکری عور .

اَلا : ای چرخِ دونِ بی مروّت .
شدم در بطنِ خاکت زار و مهجور .

به خوابی بس گران , من را سپردی .
یقین تا محشر و آن نفخه یِ صور .

نکردی آگهم , از فصلِ. پیری .
نه از رنج و عذابِ لانه یِ گور .

زِ من خورشید و ماهت را گرفتی .
نصیبم کرده ای , بس شام دیجور .

گرفتی , آنچه را بخشیده بودی .
نه آن شیرینی و نه این همه شور .

پناهم داده ای در بطنِ این خاک .
به جانم شد , خوشیهای تو مستور

تو با این گویِ پر نیرنگ و افسون .
شدی در کجمداری ها , چه مشهور .

عظیما : این سمندِ زندگانی .
ندارد راه , جز این راهِ مذکور .

💗 خوشا آن دل , که در عمرِ سپنحی .
💗 به حیِِّ لا یزالی بوده مشکور .
👆 👆 👆 👆 👆 👆 👆 👆 👆
🌴 شعر از عبدالعظیم عربی🌴 خوزستان🌴
یاد آوری =
دیجور = خیلی تاریک.
مستور= پوشیده.
درزی = خیّاط
نفخه صور = دمیدن اسرافیل درشیپور ( در روزمحشر و زنده شدن مردگان )