امان از این عشق ها که کهنه می شوند،

امان از این عشق ها که کهنه می شوند،
پیر می شوند در قلبمان،
جا می افتند و دیگر از هیچ روزی جا نمی مانند.

امان از این روزها،
دل گرفته ی ما،
دردهای بی صدا...
دوستان بی خبر،
حرف هایی که بوی پائیز می دهند،
عشق هایی که اشباع شده اند.

امان از راهِ دور،
از انتظار و صبر و زهرِمارِ امید؛
امان از این همه توهم روزهای خوب
که امانم را بریده است.
هی "می گذرد، می گذرد"
هی "خوب می شود و می دانم که می شود"
هی مهملات این چنینی که لَقلَقه ی دهان می شود؛
مدام من... مدام تو...

امان از بغض هایی که تکرار می شوند،
امان از عشق
امان از عشق
امان از این همه بی امانی..