چرا

چرا
چشم ها
آغوش ها
پارک ها
نیمکت ها
کافه ها
فنجان ها
پر از خاطره اند ؟

زیرا ما موجوداتی هستیم
که خود را هزار تکه کرده ایم،
هر تکه را جایی گذاشته ایم

و حالا سایه وار به دنبالِ خودمان
در چشمی،
آغوشی ،
نیمکتی،
کافه ای،
فنجانِ قهوه ای
میگردیــم . . .

و یک روز
ناباورانه به این حقیقت پی میبریم که
دردِ گم شدن انقدر کشنده نیست که هراسِ پیدا نشدن . . .