لحظه هایی هستندکه هستیم ...

لحظه هایی هستندکه هستیم ...

چه تنها ، چه در جمع ...

اما خودمان نیستیم ...

انگار روحمان می رود ,

همانجا که می خواهد ...

بی صدا ، بی هیاهو ،

همان لحظه هایی که

راننده ی آژانس میگوید :

رسیدین ...

فروشنده می گوید :

باقی پول را نمی خواهی ... ؟؟؟

راننده تاکسی میگوید :

صدای بوق را نمی شنوی ؟؟؟

و مادر صدا میکند حواست کجاست ؟؟؟

ساعتهایی که شنیدیم و نفهمیدیم ...

خوندیم و نفهمیدیم دیدیم و نفهمیدیم ...

و تلویزیون خودش خاموش شد ...

آهنگ بار دهم تکرار شد ...

هوا روشن شدتاریک شد ...

چایی سرد شد غذا یخ کرد ...

در یخچال باز ماند ...

و در خانه را قفل نکردیم ...

و نفهمیدیم کی رسیدیم خانه ...

و کی گریه هایمان بند آمد ...

وکی عوض شدیم ...

کی دیگر نترسیدیم از ته دل نخندیدیم ...

و چطور یکباره انقدر بزرگ شدیم ...

و از آرزوهایمان کی گذشتیم ...

و کی دیگر نا آرامی ها.نا مهربانی ها.نبودن ها را...

برای همیشه فراموش کردیم ...

" یک لحظه سکوت برای لحظه هایی که خودمان نیستیم"‎