وقتی که باشی دوست دارم رنج ها را هم

وقتی که باشی دوست دارم رنج ها را هم
رنج تو می ریزد به پایم گنج ها را هم

آن قدر دنیا را گرفتار تب ات کردی
در اشتباه انداختی تب سنج ها را هم

تغییر را هرجا که باشی می توان حس کرد
با خنده شیرین می کنی نارنج ها را هم

من مُهره ی مار تو را دیدم که هم کیشم
مات شکوه ات کرده ای شطرنج ها را هم

در منطق محض عددها دستِ دل بُردی!
وارونه کردی با محبـّت، پنج ها را هم

بی قید و بند قافیه بگذار بنویسم:
از زندگی چیزی بغیر از تو نمی خواهم





امید صباغ نو