بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
الْكاذِبينَ - (سوره نور بخشی از آیه 7)
کاذبین را غالباً به دروغگویان ترجمه می کنند.اما این ترجمه ای ناقص ونارساست. زیرا دروغ گفتن فقط یک وجه از معنای کاذب است. دروغ حیطه های گوناگون دارد. شخص کاذب گاه احساساتش دروغین است، گاه اندیشه ها و باورهای ذهنی اش دروغین است، گاه رفتارش دروغین است، آن هم بی آن که حتی سخنی بر زبان آورده باشد. گفتن سخن دروغ فقط یک وجه ظاهری از قضیه است. اهل کذب کسانی اند که در دروغ و با دروغ زندگی می کنند. کارشان را با دروغ به پیش میبرند و همواره در دروغ قوام یافته و می یابند. اینان مَظهَر دروغ و تجلّیگاه آنند.
پرهیز از دروغ : بزرگان گفته اند که هیچ موجودی جز انسان دروغ نمی گوید. یک تکه سنگ، یک درخت، حتی یک قارچ و علف هرزی که پای درختی روئیده، دروغ نمی گویند. آنها خود را همانطور که هستند نشان می دهند. گویند حتی جنیان هم اهل دروغ نیستند و فقط برخی از آنها انسان را به بازی می گیرند. شگفتا! از میان این همه موجودات خداوند، دروغ فقط ویژگی انسان شده است. و با این وجود خود را اشرف مخلوقات می داند. نمی دانم این اصطلاح فریبنده اشرف مخلوقات را که بر دهان انسان انداخته و اینگونه او را متوهّم کرده است. ای دوست، انسان تنها زمانی شریف ورستگار است که به فطرت الهی خویش واصل شود و راستی و درستی پیشه کند.
راستگویی حماقت نیست، حکمت است :
همواره با خودت راستگو باش. حقیقت راستگویی با خود راستگو بودن است. راستگویی به این معنا نیست که هر کس هر چه از تو پرسید، شروع کنی از سیر تا پیاز را گفتن. چنین چیزی حماقت است. حال آنکه راستگویی حماقت نیست، آن از مقوله حکمت است. و حکمت را فقط نزد اهلش به تمامی گویند. پس با سوال هر سوال کننده ای همه چیزت را بر روی میز پهن مکن. راستگویی ات را به تمامی برای کسانی نگهدار که لیاقت راست شنیدن را دارند. ای دوست، آنچه که گفتم بدین معنا نیست که دروغگو شوی. لازم نیست دروغ بگویی. بلکه در برابر پرسشگران هرزه زبان گاه سکوت کن. گاه نگاهشان کن و با لبخندی بگذر. و گاه حتی نگاهشان هم نکن. اما هرگز آنچنان که با خودت راستگویی در این روزگاران آشفته- با هرزه پرسشگران فضول، راست هر چیزی را مگو. راست شنیدن لیاقت می خواهد همانطور که راست گفتن لیاقت می خواهد.