خداوند به جبرییل گفت

خداوند به جبرییل گفت:
سفره ای پهن کن وبر ان کلمه عشق و هدایت بگذار وگفت ":
هر کس بر س این سفره بنشیند سیر خواهد شد .
سفره خدا گسترده شد
از این سوی عالم تا انسوی هستی
واما ادمها امدند ورفتند .از وسط سفره گذشتند وبر کلمه عشق وهدایت پا گذاشتند .
ادمها گرسنه امدند و گرسنه هم رفتند
اما گاهی فقط گاهی کسی بر سر این سفره نشست و لقمه ای نور برداشت وجهان از برکت همان لقمه روشن شد .
.گاهی فقط گاهی کسی تکه ای عشق بر داشت وجهان از همان تکه عشق رونق گرفت .
.گاهی فقط گاهی کسی جرعه ای از هدایت نوشید وهر که او را دید چنان سرمست شد که تا انتهای بهشت دوید .