باور کن به خاطر خودت

باور کن به خاطر خودت
یا
به خاطر خودم نمی‌گویم که دیرتر از اینها بروی...
خودت خوب می‌دانی که من اهل اصرار نیستم.
به خاطر خیلی چیزها می‌گویم که ماندنت بهتر از رفتن است.
مثلا اگر بروی، گنجشک‌ها هر صبح باید به ظرف خالی غذایشان نوک بزنند
یا
میز آخر همان کافه همیشگی بدون مشتری می‌ماند
باور کن به خاطر خودم نمی‌گویم
به خاطر تو هم اصرار به ماندنت نمی‌کنم
اما اگر کمی بمانی
گل شمعدانی حیاط آقاجان تازه‌تر می‌ماند
کمردرد عزیز کمتر می‌شود و قرص‌هایش را به موقع می‌خورد
این‌ها را تو نمی‌دانی
اما اگر بمانی
زودتر از بقیه می‌رویم برای چیدن برگ مو تا روزهای زمستان را دلمه بخوریم...
به خاطر من یا تو نیست
اما اگر بمانی، گلهای پسر کوچولوی پشت چراغ قرمز توی دستش پژمرده نمی‌شود
یا
شعر تمام شاعرها، عاشقانه‌تر می‌شود
اگر چمدانت را ببندی
دیوان فروغ بدون تو گوشه کتابخانه خاک می‌خورد
یا کسی نیست بلند بلند منزوی را با بغض بخواند...
باور کن به خاطر خودم
یا
خودت نیست
اما اگر بروی برج میلاد چند سانتی کج می‌شود
یا دریاچه ارومیه خشک‌تر از این می‌شود
باور کن به خاطر خودم نمی‌گویم
اما
اگر رفتنی شدی
این همه دوست داشتنم را کجای شهر داد بزنم ؟!