عزیز دلم!

عزیز دلم!
دلتنگی های امسالت را
جایی در روزهای آخر اسفند
به تاریخ نمیداانم چندهزار ساله ی نداشتنمان بسپار
و دلت
این خوبِ مهربانِ ندیده ام را
به سازِ شکفتن کوک کن
تا بهار گل از گلش بشکفد!

خوبِ خواستنی!
نکند که از این فاصله های مبهم
دلت بگیرد
که فاصله
شوقِ خواستن را
در دلهایمان زنده نگه داشته است
اگر چه دیر و دور
اگرچه تلخ

هوای بهاری من!
تحمل کن
تحمل می کنم
اگرچه بی تابی دست هایمان
و بی حوصلگی پیاده رو های خسته از آدم های تکراری
طاقت سوز باشد!

عزیز دلم!
تحمل کن
تحمل می کنم.