طولانی اما جالب....

طولانی اما جالب....
زندگی معجزه است ...
انگار حتماً باید آسمان به زمین بیاید،اتفاق خاصی بیفتدکه از زندگی لذت ببریم. گاهی آنقدر در روزمرگی غرق می شویم که فراموش مان می شود ساده ترین داشته های ما شاید آرزوی فرد دیگری باشد.
ما از امر و نهی پدر کلافه باشیم و دیگری در آرزوی شنیدن صدای پدرش. ما از باب میل نبودن غذا به جان مادرمان غر بزنیم و دیگری در حسرت صدا کردن نامش و شنیدن جواب.صدای زنگ تلفن از خواب بعد از ظهر بیدار مان کند واز بد خواب شدن بنالیم و دیگری تشنه ی شنیدن صدای آشنا از پشت گوشی تلفن.ما کسی را داریم که دوستمان دارداورا میرنجانیم ودیگری درحسرت کسی که از ته دل دوستش داشته باشد.
همیشه شاکی هستیم انگار
از گرماوسرما می نالیم.در جمع، از شلوغی کلافه می شویم و در خلوت، از تنهایی بغض می کنیم. تمام هفته منتظر رسیدن روز تعطیل هستیم و آخر هفته هم بی حوصلگی مان را گردن غروب جمعه می اندازیم. گاهی فکر کنیم تمام زندگی مان معجزه است. همین که می خوابیم، بیدار می شویم، نفس می کشیم. همین که خورشید طلوع می کند، مهتاب می تابد، باران بی منت می بارد و هنوز می شود کسی را دوست داشت.این ها بهانه ی ساده ای است برای یک لبخند