در گرگ و میش

در گرگ و میش،
انجا که صبح، کورمال میخزد...
بر دشت های خسته و
بر باغ های زرد...
بگذر دوباره از میانه ی این گورهای سرد...
بگذر به ناز، با قد و بالای چون مسیح
با پرچمی ز گیسوی زَربفت
با قامتی برهنه چو خورشید
بردار ساز دلکش «تار و سه تار و عود»...
تا نغمه ی نسیم واره ی تو بگذرد چو رود