هی شعر می گویم ولی هربار تکراریست

هی شعر می گویم ولی هربار تکراریست
بعد از تو حتی کاغذ و خودکار تکراریست
باید که خاکستر کنم این حرف هایم را...
"سر را به روی شانه ام بگذار" تکراریست
چون صخره می مانی و من چون موجِ بی ساحل
بر صخره سر کوبیدنم بسیار تکراریست
هی ناز میکردی و من هی میخریدم ناز
این بی تفاوت بودنت اینبار تکراریست
باید دلم راضی شود با کوچ کردن ها
وقتی سکوتِ خانه و دیوار تکراریست
باید از این پس هم نوا با سازِ دل باشم
اشکم به روی صفحه ی گیتار تکراریست
می خواهم از امشب فقط مالِ خودم باشم
دیگر برایم خواهش و اصرار تکراریست