قطب نمای زندگیم به هیچ سمت و سویی نمی چرخد

قطب نمای زندگیم به هیچ سمت و سویی نمی چرخد

انگار می داند این زندگی

مثل آدمهای این روزها  دیگر

به هیچ صراطی مستقیم نیست

می خواهم چشمم را به عینک دوران پیری بسپارم

اما یاد کودکیم نمی گذارد

گوشه ی دیگر هم طنابی بافته ی دست روزگار

که هر لحظه مرگم را یادآور می شود

چقدر هولناک شده است زندگی در

روزهایی که خودم را برای خوشبختی

آماده کرده بودم اما . . .

دیگر رنگ این زندگی

رنگ خاک . . . خواهد بود

میبینم هیچ ها و پوچ های

لحظه هایی که می گذرانم

خنده دار است این زندگی

خنده دار . . .