. یک زمانی بود ، که خوشبخت بودم ، باد در موهایم می پیچید

. یک زمانی بود ، که خوشبخت بودم ، باد در موهایم می پیچید ، با پسران کوچه لی لی بازی میکردم و هیچ نمی شد ، می خندیدم ، ولی لعنت به این سن و سال ، مرا زنده به گور کردند ، و خنده هایم ، موهایم ، اندامم ، و تمام من گناه شد ، گویی اگر در پیاده رو قدم می زدم مردان شهر به گناه می افتادند ، همان مردهایی که شب ها در بستر فاحشه ها می خوابند .