ندانی که ایران نشست من است

ندانی که ایران نشست من است
جهان سر به سر زیر دست ِ من است
هنر نزد ایرانیان است و بـس
ندادند شیر ژیان را به کـس
همه یکدلانند یـزدان‌شناس
بـه نیکی ندارنـد از بد هراس
دریغ است ایران که ویران شود
کنام پلنگان و شیران شــود
چـو ایران نباشد تن من مباد
در این بوم و بر زنده یک تن مباد
همـه روی یکسر به جـنگ آوریم
جهان بر بداندیـش تنـگ آوریم
همه سربه‌سر تن به کشتن دهیم
بـه از آن‌که کشـور به دشمن دهیم
چنین گفت موبد که مرد بنام
بـه از زنـده دشمـن بر او شادکام
اگر کُشــت خواهـد تو را روزگــار
چــه نیکوتر از مرگ در کـارزار