بسیاری از آدم‌ها، نه عاشقِ “دیگری”، که شیفته‌یِ هیجانِ “ک

بسیاری از آدم‌ها، نه عاشقِ “دیگری”، که شیفته‌یِ هیجانِ “کشف” هستند. آن‌ها فاتحانِ کوتاه‌مدتِ قله‌هایِ تکراری‌اند؛ کسانی که حوصله‌یِ صبوری در کوهپایه‌ها و ساختنِ یک خانه‌یِ امن را ندارند. برای آن‌ها، “تعهد” بارِ سنگینی است که بال‌هایِ تنوع‌طلبی‌شان را می‌بندد. اما حقیقتِ تلخ اینجاست: کسی که مدام از آغوشی به آغوشی دیگر کوچ می‌کند، هرگز طعمِ “آرامشِ اصیل” را نخواهد چشید. آرامش، پاداشِ ماندن و ریشه زدن است. این سرک کشیدن‌هایِ مداوم به دنیایِ این و آن، تنها روحی خسته و ذهنی پریشان به جای می‌گذارد؛ زخمی که با هیچ “رابطه‌یِ جدیدی” التیام نمی‌یابد، بلکه هر بار عمیق‌تر می‌شود تا جایی که دیگر نه توانِ تکیه کردن می‌ماند و نه جراتِ اعتماد.