باران کم کم از نفس افتاده ی بهار!

باران کم کم از نفس افتاده ی بهار!

بر پشت بام خانه ی من آمدی چه کار؟
حسی برای تازه شدن نیست در دلم

از آسمان ساکت شعرم برو کنار
از دست های خشک تو آبی نمی چکد

بیزارم از دو قطره ی با منت ات، نبار *** باغی که زیر پای تو پژمرد و دم نزد

اندام زخم خورده ی من بود روزگار! ـ « بر ما گذشت نیک و بد اما...» تو بی خیال

پاییز باش و بعد زمستان، چرا بهار؟
دیگر کسی به باغ توجه نمی کند

وقتی نداده میوه به جز نیش های خار
با مردم همان طرف شهر باش و بس

بُغضی گرفته راه گلو را به اختیار
دارد بهار می گذرد با گلوی خشک

چشمان من قرار ندارند از قرار.