تو به من خندیدی و نمی­دانستی؛

تو به من خندیدی و نمی­دانستی؛
من به چه دلهره از باغچۀ همسایه سیب را دزدیدم؛
باغبان از پی من تند دوید؛
سیب را دست تو دید؛
غضب­آلود به من کرد نگاه؛
سیب دندان­زده از دست تو افتاد به خاک؛
و تو رفتی و هنوز؛
سال­هاست که در گوش من آرام آرام؛
خش­خش گام تو تکرار­کنان می­دهد آزارم؛
و من اندیشه­ کنان غرق در این پندارم؛
که چرا باغچۀ کوچک ما سیب نداشت؛