نمیدونم از کجا شروع کنم قصه تلخ سادگیمو,

نمیدونم از کجا شروع کنم قصه تلخ سادگیمو,
نمیدونم چراقسمت میکنم روزهای خوب زندگیمو...
چراتو اول قصه همه دوستم میدارن,
وسط قصه میشه سر به سر من میزارن...
تامیخواد قصه تموم شه همه تنهام میزارن...

میتونم مثل همه دورنگ باشم دل نبازم,
میتونم مثل همه قصه ی بادی بسازم,
تا با یه نیش زبون بترکه و خراب بشه,
تابیان جمعش کنن حباب دل سراب بشه...

میتونم بازی کنم باعشق و احساس کسی,
میتونم درست کنم ترس دل و دلواپسی...
میتونم دروغ بگم تاخودمو شیرین کنم,
میتونم پشت دلا قایم بشم کمین کنم...


ولی با این همه حرفا باز منم مل اونا,
یه دروغگو میشم و همیشه ورد زبونام...
یه نفر پیدابشه به من بگه چیکار کنم,
باچه تیری اونی که دوسش دارم شکار کنم...
من باید از چی بفهمم چه کسی دوستم داره,
توی دنیا اصن عشق واقعی وجود داره...