زن ها سختی زیاد می کشند امّا گاهی فکر می کنم خوش به حال ز

زن ها سختی زیاد می کشند امّا گاهی فکر می کنم خوش به حال زن .
البته که فرق دارد .
اینجا و آنجا کم و زیاد دارد.
امّا اگرهمه جا هم سختی می کشند امّا بازهم فکرمی کنم خوش
به حال زن .
زن ماهیت التیام دارد.
ذاتش ملاطفت و التیام است.
تنهائی زن را می رنجاند
امّا زخم نمی زند.
مگر می شود التیام را زخمی کرد ؟!
. می شود التیام را به رنج ِ تعویق انداخت اما نمی شود التیام بخشی را از التیام گرفت.
انگار این لطافت ِ التیام همیشه به کمک ِ زن می آید.
ولی مرد این طورنیست.
تنهائی به مرد زخم می زند.
این زخم خورده امّا هر چقدر هم متکی به خودش باشد باز نیازمند ِ التیام است و چون از جنس ملاطفت نیست بدون زن ناقص است .
ناقص است . می دانی ؟
زن ِ تنها شاید کم باشد امّا مرد ِتنها ناقص است .
کم ، کم است امّا کامل است ولی ناقص هر چقدر هم زیاد باشد باز
ناقص است .
برای همین است که زن به مرد اشتیاق دارد اما مرد به زن احتیاج .
اشتیاق ِ زن برای تسرّی ِ این کمال و احتیاج ِ مرد به تکمیل این نقص .