قسمت اول: کلید زنگ‌زده و آینه‌ی غبارآلود

قسمت اول: کلید زنگ‌زده و آینه‌ی غبارآلود
خوابگاه «امید» در انتهای خیابان قدیمیِ «کاج» واقع شده بود؛ ساختمانی آجری و فرسوده که انگار دیوارهایش نفس می‌کشیدند. بوی نمِ کهنه و کاغذ دیواری‌های جدا شده، اولین چیزی بود که هنگام ورود به مشام می‌رسید.
رها، با خستگی تمام، کیف‌های سنگینش را روی زمین کوبید. سرپرست خوابگاه، پیرزنی با عینک ته‌استکانی و چهره‌ای همیشه درهم‌کشیده، کلید را به دستش داد و فقط گفت: «اتاق ۱۳. طبقه‌ی سوم. زیاد به در و دیوارش دست نزن، ساختمون قدیمیه.»
پله‌های چوبی زیر پای رها ناله می‌کردند. وقتی به طبقه‌ی سوم رسید، راهرو خالی و تاریک بود. فقط نور ضعیفِ لامپ مهتابیِ انتهای راهرو، سایه‌های بلندی روی زمین می‌انداخت. درِ اتاق شماره ۱۳ باز شد؛ صدایی شبیه به جیغِ لولاهای زنگ‌زده در کل راهرو پیچید.