مرد به جنگل آمد...

مرد به جنگل آمد...
من هم زيبا بودم و استوار.من راانتخاب کرد...دستی به تنه و شاخه هایم کشید،
لبخند تاييدی زد.تبرش را در آورد و زد و زد... محکم و محکم تر.
به خودم میبالیدم.چون مرا انتخاب كرده بود،دیگرنمیخواستم درخت باشم ،آینده ی خوبی در انتظارم بود . میتوانستم یک قایق باشم،شاید هم چیز بهتری....
درد تبرش بیشتر می شد و من هم به امید روزهای بهترتوجهی به آن نمیکردم
اما ناگهان چشمش به درخت دیگری افتاد، شاید او تنومند تر بود،شاید هم نه!
اما حداقل به نظر مرد تبر به دست آن درخت چوب بهتری داشت ،
شاید هم زود از من سیرشده بود
و دیگر جلوه ی برایش نداشتم، مرا رها کرد با زخم هایم ،
به سراغش رفت.دستی بر آن كشيد.واو را برد...
من نه دیگر درخت بودم ، نه تخته سیاه مدرسه، نه عصایی برای پیرمرد و نه قایق و ...
الان سالهاست كه خشک شده ام....
میگویند این رسم شماانسانهاست،قبل از آن که مطمئن شویدانتخاب میکنید.
طرف را شيفته خود ميكنيد.قلبش را شكاف ميدهيد كه وارد آن شويد"اما ناگهان او را به حال خودش رهامیکنید !
تا مطمئن نشدی تبر نزن و احساس نریز.
دیگری زخمی می شود.
و يك عمر تاوان دلی را ميدهی كه شكسته اي