دو سه ماه گذشت و بهار اومده بود. هوا ملایم شده بود و درخت

دو سه ماه گذشت و بهار اومده بود. هوا ملایم شده بود و درخت‌ها پر از برگ و شکوفه بودن. تهیونگ و آسا تصمیم گرفتن چند روزی برای استراحت برن یه جای آروم، توی جنگلی سرسبز نزدیک قصر.

اونجا پر از درخت، گل، و صدای پرنده‌ها بود. خیلی آروم و قشنگ. با هم قدم می‌زدن و از طبیعت لذت می‌بردن. آسا لبخند می‌زد و هر از گاهی یه شاخه شکوفه رو می‌گرفت تو دستش.

تهیونگ بهش نگاه کرد و گفت:
«خوبه که اومدیم. اینجا خیلی قشنگه.»

آسا گفت:
«آره، واقعاً آرومه. کاش همیشه این‌جوری باشه.»

کنار یه دریاچه کوچیک نشستند. آفتاب ملایم بود و نسیم آرومی می‌وزید. تهیونگ چند لحظه به آسا نگاه کرد. بعد آروم جلو رفت، صورتش رو نزدیک کرد و لب‌های آسا رو بوسید.

آسا اول جا خورد ولی چیزی نگفت.
تهیونگ آروم گفت:
«دوستت دارم.»

آسا لبخند زد و فقط تو چشماش نگاه کرد.
هیچی نگفت، ولی تهیونگ می‌دونست اونم همین حس رو داره.

همین‌طور کنار هم نشسته بودن، توی سکوت، کنار دریاچه‌ای که فقط صدای پرنده‌ها توش می‌پیچید.