کَله ظهری پا میشی ,

کَله ظهری پا میشی ,

سیگار و فندکت رو بر میداری . . .

میری سمت نزدیک ترین پنجره ی موجود ،

به سوز سیگارت دامن میزنی . . .

اونم نامردی نمیکنه ,

و میپیچه توو ریه هات . . .

بعدش سرت سبک میشه ,

و آماده میشی واسه یه روزِ دیگه . . .

چون تو از روزات ,

هیچوقت صبحشُ نداشتی . . .

شروعات همیشه ناقص بودن ,

درست مثه الان . . .