قلبم بی تابانه بهانه کسی را میکند که بار سفر بسته و رفته

قلبم بی تابانه بهانه کسی را میکند که بار سفر بسته و رفته است.

رفته و چقدر زود از یاد برده که نگاهی بی صبرانه منتظر نگاه های اوست

که چقدر آغوشی تشنه ی بغل های اوست

و این لب دیوانه من باید رنج بکشد و صبوری کند تا از یاد ببرد صاحبش را