من و دل خطا نکردیم، تو خودت گواه بودی

من و دل خطا نکردیم، تو خودت گواه بودی
تو همیشه در سرای، دل بی گناه بودی

مگر از دلم چه دیدی؟ به جز از وفا و مهرت
تو که در دیار مستی، ز تبار ماه بودی

من و دل اسیر زلفت، و تو از نسیم سرخوش
مگر ای سیاه مژگان، تو پی گناه بودی!؟

زده ام به سیم آخر، که رسد به نور ماهت
من و بغض این گلو را، تو شبِ پناه بودی

دل من گرفته از بس، که تو را ندیده چشمم
بده بوسه ای به باران، که شمیم راه بودی