عشق در تاریکی ۱۴.

عشق در تاریکی ۱۴.

هشت ماه و نیمه باردار بودم.
یعنی رسماً راه رفتن برام تبدیل شده بود به یه مأموریت نظامی.
نشسته بودم روی مبل و داشتم برای هزارمین بار جای خودمو عوض میکردم.
_راحت نیست؟
کوک فوراً از اون سر اتاق پرسید.
+نه.
_بالش بیارم؟
+نه.
_آب؟
+نه.
_دکتر؟
+جونگکوک!
ملینا از آشپزخونه جیغ زد:
*بذار نفس بکشه!

───

اون روز همه توی عمارت ما جمع شده بودن.
ملینا. جونیور. من. کوک.
یه عصر معمولی.
یا حداقل فکر میکردیم معمولیه.
تا اینکه وسط خوردن میوه...
ملینا یهو رنگش پرید.
بعد بلند شد و دوید سمت سرویس.
همه خشکشون زد.
چند ثانیه بعد صدای بالا آوردنش اومد.
من و جونیور همزمان برگشتیم سمت هم.
بعد همزمان گفتیم:
× ، + نه...

───
این پارت ۲ قسمتی شد😖