کم‌کم،

کم‌کم،
تفاوت ظریف میان نگه‌داشتن یک دست،
و زنجیر کردن یک روح را،
یاد خواهی گرفت.
این‌ که
عشق تکیه‌کردن نیست،
و رفاقت،
اطمینان خاطر.

یاد می‌گیری
که بوسه‌ها قرارداد نیستند،
و هدیه‌ها،
عهد و پیمان معنی نمی‌دهند.

شکست‌هایت را خواهی پذیرفت،
سرت را بالا خواهی گرفت،
با چشم‌های باز،
با ظرافتی زنانه،
و نه اندوهی کودکانه!

یاد می‌گیری،
که همه‌ راه‌هایت را هم ‌امروز بسازی،
که خاک فردا،
برای خیال‌ها مطمئن نیست،
و آینده،
امکانی برای سقوط به میانه‌ نزاع
در خود دارد.

کم کم یاد می‌گیری،
که حتی نور خورشید می‌سوزاند،
اگر زیاد آفتاب بگیری.

بعد باغ خود را می‌کاری،
و روح ات را زینت می‌دهی،
به جای این‌که منتظر کسی باشی،
تا برایت گل بیاورد.

یاد می‌گیری که می‌توانی تحمل کنی،
که محکم هستی،
که خیلی می‌ارزی ...

و می‌آموزی،
و می‌آموزی ...

با هر خداحافظی،
یاد می‌گیری ...

●