اون خشونت رو اون ب رحم و اون نگاه مشتاق اما جد رو خ

اون خشونت رو، اون بى رحمى و اون نگاهِ مشتاق اما جدى رو خيلى عجيب ميخواستى.
مردِ بزرگتر داشت پوزخند میزد.از وضعیتی که تو رو توش انداخته راضی بود!
بالاخره رونِ پاهاتو رها کرد و کمربند شلوارشو از دور کمرش بیرون کشید.
اون رو، دور مچش پیچید و قبل از اینکه تو با چشمهاىِ درشت شده ات، بتونى چیزى بگى؛ به رون پات زدش:
"آهههه..."
سوزش اون کمربندِ لعنت شده، بیشتر از ضرب دست مرد بود و در كمالِ ناباورى، تو دوستش داشتى. 
با ضربه دوم، دستاتو مشت کردى و ناخوناتو توی کف دستت فشردى.
هوسوک ليسى به لبهاش زد و هومى كشيد:
ضربه محکم دیگه رو به پات زد و پایین تنشو، آروم به رونت فشرد.
تو به خوبی میتونست برجستگی بزرگ عضوشو از روی شلوارش حس کنى و همين كافى بود تا، با فشارِ بدنِ مرد روىِ تنِ خودت و ضربه کمربند به رونِ پاىِ ديگه ات؛ به کمرت قوس بدى و بلندتر ناله كنى.
فشار دستای مرد، دور مچت انقدر زیاد بود که مطمئن بودى ردش قراره بمونه و خب قطعا مقاومت جلوش واقعا بی فایده بود.
"آهه..هو..سوک..اومم.."
مردِ بزرگتر، جای مارکهاىِ روی گردنتو گاز گرفت و تا زیر گوشتو لیسید. 
بعد عقب رفت و صورتشو روبه روىِ صورتت نگه داشت زبونشو روی لبهایِ نیمه بازت کشید و قبل از اینکه بتونى ببوسيش عقب كشيد. 
معترضانه ناليدى و سرتو بالا آورد و سعی کردى لباشو به لبای خودت برسونى، اما بخاطر اسیر بودن دستهات نتونستى خیلی بالا بیاى:
"چرا..؟"
مردِ بزرگتر، پلكِ آرومى زد.مردمكهاىِ روشنش رو؛ بينِ چهره آشفته اما زيبات چرخوند و گفت:
"هنوز گوش هام از شنيدنِ صداىِ ناله هات سير نشده، نفس!پس اول اونهارو راضى كن، تا من هم به حسابِ فندقم رسيدگى كنم!"