من به خودم،خیلی بد کردم...

من به خودم،خیلی بد کردم...
درست همون موقعی که پا پیش گذاشتم،پیش تو...
همون موقعی که تمام غرورمو جا گذاشتم و دلی تصمیم گرفتم و صدای عقلمو بستم...
توی همون تلاش هایی که کردم،گرفتارت کنم و باهات راه بیام و به هر سازیت برقصم،
به خودم بد کردم....!
مثل
همه ی اون ساعت هایی که با فکرت اسیر شده بودم و حالمو خوب نکردم...
چشمامو رو به واقعیت باز نکردم و بجاش برات تا صبح گریه کردم...
.
تو نمیدونی کسی که،دستشو کشیده سمت دستات، چه دردی رو تحمل کرده که خودش نباشه...
تا وقتی بری و پَس زده نشده باشی
نمیفهمی چی میگم...
نمیفهمی،این لب ها چجوری دوست دارمُ فریاد زدن و چقدر دل لرزیده...
نمیدونی کسی که معلقِ،نه راه پیش داره نه پس...
.
ما خیلی هامون به خودمون بد کردیم...
ولی انتظار نداشتیم،رها بشیم و خودمونو با خود اصلی مون روبه کنید!!
.
کاش
درست همون موقعی که داشتی منو دورمیکردی و با منطق راه جلوم میذاشتی
از خودت پرسیده بودی:"
اگه من جای اون بودم و عاشق بودم چی؟!" از خودت اسطوره نمیساختی و از من یه دیونه!
.
من به خودم،خیلی بد کردم
ولی
تا جای کسی نبودید،انگشت اشارتونو سمتش نگیرید
حتی اگه مسیرش قلب طرف مقابلتون باشه!