نمی دونم از کجا شروع کنم قصه تلخ سادگیمو...

نمی دونم از کجا شروع کنم قصه تلخ سادگیمو...
نمی دونم چرا قسمت میکنم روزهای خوب زندگیمو...
چرا تو اول قصه همه دوسم دارن...
وسط قصه میشه سربه سر من می زارن...
تا می خواد قصه تموم شه همه تنهام می زارن...
میتونم مثل همه دورنگ باشم دل نبازم...
میتونم مثل همه یه عشق بادی بسازم تا با یه نیش زبون بترکه خراب بشه...
تا بیان جمعش کنن حباب دل سراب بشه...
میتونم بازی کنم با عشق و احساس کسی...
میتونم درست کنم ترس دل و دلواپسی...
میتونم دروغ بگم تا خودمو شیرین کنم...
میتونم پشت دلا قایم بشم کمین کنم...
ولی با همه این حرفا باز منم مثل اونام...
یه دروغ گو میشم و همیشه ورد زبونا...
یه نفر پیدا بشه به من بگه چی کار کنم...
با چه تیری اونی که دوسش دارم شکار کنم...
من باید از چی بفهمم چه کسی دوسم داره...