پا به پای کودکی هایم بیا..

پا به پای کودکی هایم بیا..
کفش هایت را به پا کن تا به تا..
قاه قاه خنده ات را ساز کن..
باز هم با خنده ات اعجاز کن..
پا بکوب و لج کن و راضی نشو..
با کسی جز دوست همبازی نشو..
بچه‌های کوچه را هم کن خبر..
عاقلی را یک شب از یادت ببر..
خاله بازی کن به رسم کودکی..
.با همان چادر نماز پولکی..
طعم چای و قوری گلدارمان..
لحظه های ناب بی تکرارمان..
مادری از جنس باران داشتیم..
در کنارش خواب آسان داشتیم..
.قصه های هرشب مادربزرگ..
ماجرای بزبز قندی و گرگ ..
غصه هرگز فرصت جولان نداشت..
.خنده های کودکی پایان نداشت..
هر کسی رنگ خودش بی شیله بود..
ثروت هر بچه قدری تیله بود..
.ای شریک نان و گردو و پنیر..
همکلاسی باز دستم را بگیر..
مثل تو دیگر کسی یکرنگ نیست..
آن دل نازت برایم تنگ نیست؟؟
حال ما را از کسی پرسیده ای؟؟
مثل ما بال و پرت را چیده ای؟؟
حسرت پرواز داری در قفس؟؟
میکشی مشکل در این دنیا نفس؟؟
سادگی هایت برایت تنگ نیست؟؟
رنگ بی رنگیت اسیر رنگ نیست؟؟
هر کجایی، شعر باران را بخوان..
ساده باش و باز هم کودک بمان..
تقدیم به همه‌ی همکلاسی های کودکی ام