『 𝙊𝙣 𝙏𝙝𝙚 𝙀𝙙𝙜𝙚 𝙊𝙛 𝘽𝙚𝙩𝙧𝙖𝙮𝙖𝙡 』

『 𝙊𝙣 𝙏𝙝𝙚 𝙀𝙙𝙜𝙚 𝙊𝙛 𝘽𝙚𝙩𝙧𝙖𝙮𝙖𝙡 』
𝙋𝙖𝙧𝙩 : ²⁴

جونگکوک به انباری که مرد داخلش ناپدید شده بود خیره مانده بود.
تهیونگ : شاید هنوز اونجاست
جونگکوک نگاهش را از پنجره برنداشت
جونگکوک : اگه واقعاً همون آدم باشه، تا وقتی مطمئن نشه ما رفتیم بیرون نمیاد
تهیونگ : پس؟
جونگکوک اطراف را بررسی کرد. چند مأمور پلیس هنوز دورتر مشغول پرس‌وجو بودند.
جونگکوک : باید صبر کنیم

.....

نزدیک غروب...اسکله تقریباً خلوت شده بود. قایق‌های ماهیگیری یکی‌یکی بندر را ترک می‌کردند و مغازه‌ها در حال بستن بودند. همون لحظه...درِ انبار قدیمی باز شد و مرد جوگندمی با احتیاط بیرون آمد. نگاهش به اطراف چرخید. جونگکوک فرصت را از دست نداد و آرام جلو رفت.
جونگکوک : هی
مرد با شنیدن صدا برگشت و همین که جونگکوک را شناخت، رنگش پرید.
جونگکوک :...تو؟!
جونگکوک چند قدم نزدیک‌تر شد
جونگکوک : آروم باش ؛ اگه می‌خواستم دردسر درست کنم، الان اینجا نبودم.
مرد با اضطراب اطراف را نگاه کرد.
_ تو نباید اینجا باشی ، پلیس همه‌جا دنبالت می‌گرده.
جونگکوک : فقط یه سؤال دارم ، بعدش میرم
مرد نفس عمیقی کشید
_ درباره‌ی...لوکا ؟!
جونگکوک فقط سر تکان داد. مرد چند لحظه سکوت کردو بعد آهسته گفت
_ اینجا نه ، بیاین دنبالم.
مرد آن‌ها را به انبار کوچکی در انتهای اسکله برد. بعد از اینکه مطمئن شد کسی اطراف نیست، در را بست.
_ هنوز دنبالش می‌گردی؟!
جونگکوک با همون نگاه سرد جواب داد
جونگکوک : تا روزی که پیداش کنم میگردم
مرد آهی کشید
_ فکر می‌کردم بعد از زندان منصرف شده باشی
جونگکوک : اون منو به نا حق انداخت زندان فکر کردی فراموشش می‌کنم؟
مرد نگاهش را پایین انداخت
_ لوکا چند وقتیه دیگه این اطراف نمیاد
جونگکوک اخم کرد

جونگکوک : پس کجاست؟
_ دقیق نمی‌دونم...ولی شنیدم بیشتر وقتش رو توی ویلایی بیرون شهر می‌گذرونه ، هیچ‌کس آدرس دقیقشو نداره فقط آدمای نزدیکش می‌دونن.
تهیونگ برای اولین بار وارد صحبت شد.
تهیونگ : آدمای نزدیکش کیا هستن؟
مرد نگاهی به او انداخت
_ اصلا تو کی هستی؟!
جونگکوک قبل از اینکه تهیونگ جواب بده، گفت
جونگکوک : شریکمه ،رهرچی بخوای جلوی اونم می‌تونی بگی.
تهیونگ بی‌اختیار به جونگکوک نگاه کرد.
«شریکم...»
نمی‌دانست چرا شنیدن همین یک کلمه، لبخند کمرنگی روی لبش آورد. مرد سری تکان داد.
_ یکی از افرادش... اسمش چوی سونگ‌مینه ، اون محل رفت‌وآمد لوکا رو می‌دونه. ولی نزدیک شدن بهش آسون نیست.
جونگکوک : کجا پیداش کنم؟
_ فردا شب...توی کازینوی بندر
جونگکوک زیر لب تکرار کرد :«؛کازینو...»
_ ولی مواظب باش ، اونجا نصف آدمای لوکا رفت‌وآمد دارن. اگه شناخته بشی...زنده بیرون نمیای
چند دقیقه بعد‌...از انبار بیرون آمدند. هوا کاملاً تاریک شده بود. تهیونگ کنار جونگکوک قدم می‌زد ، بعد از چند دقیقه سکوت، آرام گفت
تهیونگ : «شریکم»...؟!
جونگکوک نگاهش کرد.
جونگکوک : مگه نیستی؟!
تهیونگ لبخند محوی زد.
جونگکوک : چرا...هستم
جونگکوک دوباره به مسیر روبه‌رو خیره شد.
جونگکوک : از وقتی از زندان فرار کردیم...اگه تو نبودی، احتمالاً نصف این راهو نمی‌اومدم
تهیونگ چیزی نگفت و فقط نگاهش را از جونگکوک دزدید. هر جمله‌ای که جونگکوک با اعتماد می‌گفت...مثل خنجری بود که آرام‌آرام در دلش فرو می‌رفت.

.....

وقتی به مهمانخانه برگشتن ، جونگکوک مستقیم روی تخت نشست. خسته‌تر از همیشه به نظر می‌رسید. تهیونگ دو بطری آب از یخچال کوچک اتاق برداشت و یکی را سمت او گرفت. جونگکوک بطری را گرفت.
جونگکوک : ممنون
چند لحظه بعد، بدون اینکه سرش را بلند کند، گفت
جونگکوک : فردا شب...ممکنه خطرناک باشه
تهیونگ : مگه تا حالا نبوده؟
جونگکوک برای چند ثانیه ساکت ماند و بعد آرام گفت
جونگکوک : فقط ، اگه اوضاع خراب شد ، خودت فرار کن.
تهیونگ اخم کرد
تهیونگ : و تو؟
جونگکوک شانه بالا انداخت
جونگکوک : یکی باید حواس پلیسو پرت کنه.
تهیونگ : نه ، یا هر دومون برمی‌گردیم...یا هیچ‌کدوم
جونگکوک برای چند لحظه فقط به او خیره ماند ، بعد لبخندی واقعی روی صورتش نشست.
جونگکوک : باشه...هر دومون
اما هیچ‌کدام نمی‌دانستند...فردا شب، فقط قرار نبود به لوکا نزدیک‌تر شوند... بلکه قرار بود احساساتی که هر دو سعی داشتند نادیده بگیرند، آرام‌آرام از کنترلشان خارج شود.

....ادامه دارد