کاش میشددرنمازم عشق رادعوت کنم

کاش میشددرنمازم عشق رادعوت کنم
کاش میشدبهتر ازآن باخداصحبت کنم
کاش میشدیک شب از شبهای عمرم باخدا
بی خیال ازآب ونان درگوشه ای خلوت کنم
کومرادی، مرشدی یاخضرِ دانایی کهمن
همچوموسی مدتی درمحضرش خدمت کنم
تشنه ام من تشنه ی آبی که اسکندر نخورد
میرسم روزی به آن امااگرهمت کنم
ترسم آخرمثل دل هایی که دورندازخدا
من به این دل مردگی های خودم عادت کنم
بایدامشب شوق رفتن درسرم پیدا شود
کوله بارم کو؟ که از "من " تا " خدا " هجرت کنم
کومسیرم؟هجرت وسجاده ام؟ تابعدازاین
لحظه های خلوتم راباخداقسمت کنم
شهرسرتاسرپرازپس کوچه های غربت است
میروم تادرنمازم ترک این غربت کنم