بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت سوم :
وَجَعَلُواْ لِلّهِ مِمِّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَالأَنْعَامِ نَصِيبًا فَقَالُواْ هَذَا لِلّهِ بِزَعْمِهِمْ وَهَذَا لِشُرَكَآئِنَا فَمَا كَانَ لِشُرَكَآئِهِمْ فَلاَ يَصِلُ إِلَى اللّهِ وَمَا كَانَ لِلّهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلَى شُرَكَآئِهِمْ سَاء مَا يَحْكُمُونَ - و مشركان براى خدا از آنچه از كشت و دامها كه آفريده است‏ سهمى گذاشتند و به پندار خودشان گفتند اين ويژه الله است و اين ويژه بتان ما؛ پس آنچه خاص بتانشان بود به الله نمى‌‏رسيد ولى آنچه خاص خدا بود به بتانشان مى‌‏رسيد! چه بد داورى مى‌كنند (؟!)(سوره انعام آیه 136)
بنابراین،حتی کفار و مشرکان و ملحدان نیز خداوند متعال را به نام الله می‌ شناختند و حتی برای او سهم کنار می‌ گذاشتند!
صلح حدیبیه : پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله فرمود که صلح‌نامه با بسم الله الرّحمن و الرّحیم آغاز شود، اما مشرکان مخالفت کردند و گفتند بنویس: بسمک اللّهم؛ و این نشان می‌ دهد که آنان با اسم الله، مشکلی نداشتند، بلکه نمی‌ خواستند که اسم رحمان پشت آن بیاید،لذا سهیل بن عمر و به عنوان نماینده قریش معترضانه گفت: مَا الرَّحمن رحمان دیگر چیست؟!رحمان، یعنی وجود بخش و رحیم صیغۀ مبالغه و دال بر استمرار وجود بخشی او می‌ باشد.
علت اصلی دشمنی و لجاجت با اسم الرّحمن که اولین صفتی است که در قرآن کریم به الله نسبت داده شده است، جامعیت آن است که نفی شرک عبادی – اجتماعی را می‌نماید - همه را تحت پوشش رحمت الهی قرار می‌دهد - و تداوم این رحمت -الرحیم را خاص موحدان و مؤمنان می‌نماید؛ لذا اختصاص رحمت به خداوند سبحان، مغایر با اهداف و خدعه‌های نظامات سلطه بوده و هست.(ادامه دارد...)