‍ تقصیر خود ماست که

‍ تقصیر خود ماست که
دنیایمان کوچک شده؛ به اندازه همین گوشی در دستمان ...!
دنیایمان محدود شده ؛ به اندازه فاصله ی مکانی نسبت به وای فای ! در همین گوشی عاشق میشویم ...
عکسهایش نمیشود قاب عکس روی دیوار، میشود بکگراند گوشی!
عاشقانه را چشم در چشم تزریق نمیکنیم ، زیر پست عاشقانه تگش میکنیم!
سرش را روی قلبمان نمیگذاریم، استیکر و قلب را تا میتوانیم برای هم میفرستیم!
آنقدر محدود و کوچک کرده ایم دنیایمان را که دیگر عشق به خیابان نمیکشد...
عاشقانه و دعواهایمان را هیچ صندلی پارک و کافه ای به خود ندیده اند؛ما در صفحه ای به هم عاشقانه میگوئیم که هنگام دعوا همان تصدقت بروم را با یک ادیت ساده میکنیم حالم ازت بهم میخورد...
محدود شده است دنیایمان که با ظاهر شدن کامنت فرد غریبه زیر عکسش دلمان هزار راه میرود که نکند...
تقصیر خودمان است که مجازی هستیم و دوست داریم مجازی بمانیم......